دیدگاه ایرانی

12 سال پیش، اولین شبکه اجتماعی محبوب (با نام اورکات) در اینترنت آغاز به کار کرد. شبکه اجتماعی با فناوری پیشرفته و محلی برای فعالیت آزاد مردم در جهان و البته محبوب در ایران. ایرانیان پس از برزیل و امریکا، بیشترین استفاده کنندگان از اورکات بودند. اورکات اولین تجربه عمومی ایرانیها از شبکه های اجتماعی بود.

طولی نکشید که به دلایل نه چندان مشخص، اورکات به حاشیه رانده شد. و یک شبکه جدید ظهور کرد: فیس بوک!

اگرچه دلایل اقبال رمزآلود سایت فیس بوک برای عامه مردم جهان در هاله ای از ابهام همیشگی فروباقی مانده است اما راز توفیق مبتنی بر دوپینگ این سایت، هرگز بر خبرگان آی تی در اقصی نقاط جهان پوشیده نیست. معادله ی چند مجهولی اورکات-فیس بوک سالهاست که برای اهالی خبره ی فناوری اطلاعات به وضوح حل شده، در حالی که ذهن عمومی جامعه جهانی سالهاست که عامدانه در هزار توی افسانه های کودکانه فیس بوک مشغول مانده است.

حتی «اورکات بویوک کوکتن»، خالق شبکه اجتماعی اورکات باورش هم نمی شد که شاهکار نرم افزاریش بعنوان اولین و قدرتمندترین سایت و شبکه ی اجتماعی مورداستقبال، در یک رقابت ناسالم و نابرابر امپریالیستی، توسط یک وب پیج ضعیف دانشجویی که بعدها نام "فیس بوک" را یدک کشید، به زمین زده شود. شوک زمین گیر شدن یکباره اورکات قدرتمند توسط فیس بوک نحیف تنها بواسطه همدستی هدفدار رسانه های مسلط غربی با دولت ها و سازمان های جاسوسی اطلاعاتی و فرهنگی محقق شد.

آن روزها هر نرم افزار نویس و برنامه نویس ساده کامپیوتر در هر نقطه از جهان به محض اینکه برای اولین بار به سایت پر از باگ و آماتور فیس بوک وارد می شد از آن همه اغراق و تبلیغ غلوآمیز برای این سایت آماتور در حیرت فرو می ماند و از سویی برای مسکوت ماندن تبلیغ برای اورکات انگشت حیرت به دهان می گزید. شاید برای اولین بار بود که دردنیای تولید نرم افزار، همگان شاهد بالاکشیده شدن ناعادلانه و همدستانه یک سایت به شدت ضعیف می شدند که ارزش نرم افزاری آن چیزی بیش از یک پروژه ی ساده و دست چندمی دانشجویی نبود و حتی به درد ارائه بعنوان پروژه دانشجویی و پایان نامه هم نمی خورد. اما واقعیت چه بود؟ کدامین دستان در سایه بودند که حتی روی بزرگان سینما مثل "دیوید فینچر" سرمایه گذاری عظیم کرده بودند تا وسوسه گرانه اعتبار سالیان هنری خود را به پای ساختن یک فیلم سینمایی پر از نقد و ناقص به اسم "شبکه های اجتماعی" خرج کند تا برای یک وب پیج ساده دانشجویی به اسم فیس بوک افسانه سرایی مهمل و تبلیغ ناجوانمردانه کند؟!

منتقدین بنام سینما مبهوت از آنکه چه وسوسه و پیشنهادی باعث شده تا خالق آثار ارزشمندی همچون "سون"، "گیم"، "باشگاه مشت زنی" و ... متقاعد به تبلیغ رپرتاژ آگهی وار برای یک دانشجوی یهودی روانشناسی (مارک زاکربرگ) و بر سر زبان انداختن سایت آماتور آن در لوای یک اثر سینمایی شود، بودند. چراکه همگان می دانستند یک تکه چوب خشک هم در کارهای فینچر به سرعت مشهور می شود چه رسد به آنکه موضوع یکی از آثار او یک نام ناشناخته ( تا آنروز) باشد : فیس بوک.

روزگاری که مارک زاکربرگ یهودی بعنوان دانشجوی رشته روانشناسی در دانشگاه هاروارد، برای پر رونق تر کردن پارتی های دانشجویی شبانه شان، وب پیج ساده ای به اسم "فیس مِش" Facemash را برای مقایسه تصاویر تحریک آمیز دختران همکلاسی و نمره دادن پسرهای دانشجو به قیافه و اندام همکلاسی های دختر در اینترانت داخلی دانشکده راه اندازی کرد، هیچکس تصورش را هم نمی کرد که خاندان ثروتمند و یهودی "راتچلید" سالهاست، چراغ خاموش، روی این نواده بازیگوش خود سرمایه گذاری عظیمی کرده اند تا با کپی برداری از "اورکات"، از "فیس مش" بی ارزش نواده ی خود، غولی به اسم "فیس بوک" بسازند که در قدم اول خود اورکات را ببلعد و در گام های بعدی خانواده ها را، اخلاق را ، دولت ها را ، حریم های فضای مجازی کشورها را، و آزادی ها را آن هم به اسم آزادی!

فیس بوک، درست برخلاف اورکات، تنها یک شبکه اجتماعی به معنای واقعی و فنی کلمه نبوده و نیست. یک شبکه ارتباطی خنثی، آزاد و بدون جانبداری فرهنگی، سیاسی و.. و صرفا برای ارتباط و دوستی با دیگران.

خانواده راتچیلد و به تبع آن خاندان سلطنتی انگلیس که سالهاست در منجلاب آخرین استعمار فیزیکی خود یعنی فلسطین اشغالی دست و پا می زنند، در آستانه هزاره ی جدید، جایگزین بهتری برای اشغالگری های فیزیکی سرزمین ها بدست آورده اند : اشغال فضای مجازی کشورها به جای اشغال فیزیکی خاک.

تجاوز به حریم فضای مجازی کشورها مدل جدید اشغالگری است. کنترل ذهن مردم و ملت ها از طریق مکانیزم های رایگان مستقر در فضای مجازی باعث شده تا اشغالگران بی درد سر در مرزهای قانونی خویش موفق به چپاول نهانی ملت ها و ملیت ها شوند. جایگزین شدن ثروت ملت ها با معادل مجازی آن راه را برای چپاول بی دردسر ثروتها توسط نسل جدید اشغالگران در کمترین هزینه و بیشترین دامنه محقق کرده است.

فیس بوک گرچه تنهاترین ابزار استعمار نوین در فضای مجازی نیست ولی به جرات گسترده ترین و موثرترین آنها به شمار می آید. با رشد فیس بوک، برای اولین بار مفهوم Big Data (داده های بزرگ)، Data Mining (داده کاوی) و Dirty Data (داده های کثیف) مطرح شد.

بواسطه فیس بوک و شبکه های مسلط همدست، کاربران شبکه های اجتماعی ناخواسته در سرتاسرجهان لحظه به لحظه در حال ریختن سیل مهیبی از اطلاعات خصوصی خویش در اقیانوس مهیب به نام "بیگ دیتا" Big Data (داده های عظیم) هستند و فیس بوک و خواهرخوانده های استعماریش همچون توئیتر مجهز به دانش نوینی بنام "داده کاوی بیگ دیتا" Data Mining در حال تولید اطلاعات جاسوسی قابل تحلیل از این اقیانوس داده و فروش و واگذاری آن به سازمان های جاسوسی دنیا و به زعم خودشان در حال شیرین کردن آب این اقیانوس عظیم هستند ( البته به کام متجاوزان و استعمارگران).

فیس بوک، به عنوان یکی از مهم ترین منابع دست اول جاسوسی و افشای اطلاعات به دولت ها و سازمان های جاسوسی مطرح شد. فیس بوک پس از چند سال، خود در گزارشی در ۲۷ اوت ۲۰۱۳ میلادی افشا کرد که اطلاعات کاربرانش را به درخواست دولتهای مختلف، در اختیار این دولتها میگذاشته است که البته بیش از نیمی از درخواستها مربوط به دولت امریکا بوده است.[i]

فروش نتایج حاصل از داده کاوی بیگ دیتا توسط فیس بوک و همدستانش در قالب بسته های "درتی دیتا" Dirty Data (داده های کثیف)، به دولت های استعماری و سازمان های جاسوسی، معادلات نظامی را خصوصا در مناطق استعماری و جنگ زده نظیر خاورمیانه به نفع متجاوزان تغییر داده است. داده کاوی های ناجوانمردانه، داده های خصوصی ملت های جهان سوم و کشورهای در حال توسعه که متاسفانه با مجوز قانونی شخص ِ "بان کی مون" دبیرکل سازمان ملل متحد در سال 2005 منع نقض حریم خصوصی آن نیز برداشته شد (البته فقط برای کشورهای جهان سوم و کشورهای در حال توسعه!)، باعث تولید داده هایی ناب و مفید برای استعمار خاموش استعمارگران شد. تحلیل هایی رباتیک که استراتژی های نفوذ موثر به اقتصاد و فرهنگ و امنیت این کشورها را بصورت بصری سازی شده در اختیار استعمارگران قرار می دهد.

سازمان های جاسوسی و مغزهای متفکر استعماری جهان، اما منحصر به تیم فیس بوک نماندند و به خرید و به کارگیری دیگر شبکه های اجتماعی سایبری و موبایلی با همین هدف، ادامه دادند. فیس بوک، اقدام به خرید شبکه های اجتماعی موبایلی و گستره دامنه استعمار فکری خود نیز نمود. اینستاگرام و واتساپ به عنوان معروفترین و جذابترین اپلیکیشن های موبایلی را خریداری کرد تا گستره فعالیت استعماری خود را بیشتر و بیشتر کند.

این رسانه ها، بهترین ابزار برای دنیای جدیدی شدند که در آن استعمار فیزیکی قابل عملیاتی شدن نیست، هزینه بر است و دوران آن به پایان رسیده است. برای دنیایی که رسانه، مهم ترین ابزار یکپارچه سازی و استعمار فکری و روانی ملت های مخالف آن است.

[i] http://www.bbc.co.uk/persian/world/2013/08/130827_u08_facebook_user_data.shtml

محمد عبدالهی

انتهای متن/

دیدگاه ایرانی...

دیدگاه ایرانی...

دیدگاه ایرانی...

دیدگاه ایرانی...

دیدگاه ایرانی...

دیدگاه ایرانی...

جمعه 18 تیر، مرگ جوان بیست و یک ساله کشمیری آتش درگیری ها در این دره سر سبز را باردیگر بر افروخت و مسلمانان کشمیری را به خیابان ها کشاند. فردای مرگ برهان وانی و پس از انکه تشییع جنازه او با حضور 70هزار نفر توسط نظامیان هندی به خشونت کشیده شد، تصاویر صورت ها و تن خونین مردم منطقه جامو و کشمیر بر روی شبکه های اجتماعی نقش بست. اما از بد حادثه 43 کشته و بیش از 2000 زخمی کشمیری در میان خبرهای نیس و آنکارا نظر جهانیان را به خود جلب نکرد. حالا دهمین روزیست که کشمیر روی خوش به خود ندیده و مردمی که از سوی هندی ها تروریست خوانده می شوند و از سوی احزاب پاکستانی گزینه ای برای اخذ رای دانسته می شوند، تحت شدید ترین تدابیر امنیتی به خیابان ها می آیند و مورد حمله قرار می گیرند.

به گزارش « خبرآنلاین» جرقه شدیدترین ناآرامی از سال 010 درکشمیر با مرگ «برهان وانی» زده شد. برهان از سال 2010 و بعد از آنکه از سوی هندی ها به شدت کتک خورد، به حزب المجاهدین پیوست و توانست این گروه را که از سال 1989 برای جدایی کشمیر تلاش می کرد، بار دیگر در میان مردم محبوب کند. عمده شهرت او به دلیل استفاده اش از ابزارهای نوین و ارتباطی بود. او با گرفتن تصاویری از خود تلاش می کرد تا تعداد بیشتری از کشمیری ها را با خود همراه کند.این شهرت تا جایی پیشرفت که از او به عنوان رهبرحزب المجاهدین نام می برند. تشییع جنازه برهان وانی بار دیگر کشمیری ها را متحد کرد و به خیابان ها کشاند.

آنها که در اوایل صبح 19 تیر تنها به برگزاری مراسمی باشکوه و آرام قانع بودند، با خشونت افسار گسیخته سربازان هندی خشمگین شدند و شهر دچار چرخه خشونت بی پایان شد. قطعی تلفن ها و اینترنت، منع آمد و شد و بسته شدن روزنامه ها و قطعی طولانی مدت برق در بسیاری از مناطق درگیر، از محدودیت هایی ست که این روزها کشمیری های معترض را با خود درگیر کرده است. البته خشونت ها در روزهای اول یک طرفه نبود و روز یکشنبه گذشته تظاهر کنندگان خشمگین یک ماشین پلیس را به داخل رودخانه هل دادند تا راننده آن در رودخانه غرق شود.

کشمیر دره ای که از دید رسانه ها دور ماند

نخست وزیر هند ، مودی که در هنگام این اتفاقات در افریقا به سر می برد بلافاصله راه هند را در پیش گرفت تا با برگزاری جلساتی اوضاع منطقه را آرام تر کند. او راه حل را در اعزام 2000نیروی نظامی دیگر به دره کشمیر دانست. هندی ها اما در این ده روز سعی کردند مواضع سرسختانه ای را اتخاذ نکنند، محبوبه مفتی سروزیر ایالات جامو و کشمیر روز پنجشنبه به نیروهای انتظامی هندی هشدار داد مأمورانی که با مردم بیگناه برخورد کنند، تنبیه میشوند. از سوی دیگر دبیر کل سازمان ملل باز هم دیر رسید و پس از آنکه خشونت ها در کشمیر وسعت بیشتری یافت و سه روز بعد از 9 جولای و کشته شدن سی نفر تصمیم به ابراز نگرانی گرفت. دفتر نخست وزیر پاکستان نواز شریف هم روز 12 جولای با انتشار بیانیه ای خشونت پلیس هند نسبت به معترضان را تقبیح کرد و همزمان وزارت خارجه این کشور سفیر هند را فراخواند تا اعتراض مقامات کشورش را نسبت به روند پیش آمده در کشمیر به گوش او برساند. پاکستانی ها شاید بیشتر از همه این روزها دغدغه خشونت ها در کشمیر را دارند و اعتراضشان را به سیاست های هند با تظاهرات در خیابان ها به گوش رسانده اند.

کشمیری ها هم نظر مثبتی به سیاست های پاکستان دارند. افنان علیم 19 ساله و ساکن کشمیر در مورد استقبال کشمیری ها از پاکستان میگوید: «ما شیفته ی پاکستانی ها نیستیم اما آنها تنها کسانی هستند که صدای ما را می شنوند و به ما کمک می کنند. برخلاف تصورات ما حتی تصمیم نداریم درآینده بخشی از پاکستان باشیم و خواهان کشمیر مستقلیم. ما لیاقت آزادی و آرامش را داریم. صدای ما در جهان به گوش کسی نمی رسد و ما داریم قصابی می شویم. بایکوت خبری کشمیر در رسانه های جهان هند را مطمئن کرده است.»افنان خشمگین است و می گوید دوستش را که این روزها خبرها را از متن حوادث منتشر می کرده از دست داده و درست نمی داند فردا ممکن است چه فرد دیگری را در جنگ نابرابر از دست بدهد.

این دانشجوی 19 ساله تنها نیست.دیگر کشمیری ها هم مانند افنان در مقابل خشونت نظامیان پرشمار هندی، پاکستان را ترجیح می دهند تا جایی که تعداد زیادی از آنها در روزهای اخیر با پرچم پاکستان به خیابان ها می آیند و این مسئله هندی ها را عصبانی کرده است. از سوی دیگر احزابی چون حزب مردم پاکستان که سردمدار آن بیلاوال بوتو است، از موضوع کشمیر استفاده کرده و از همین حالا آزادی کشمیر را هدف این حزب در صورت حضورش در صحنه سیاست پاکستان دانسته است. با اتفاقات اخیر به نظر نمی آید پاکستان و هند به راحتی موفق به ادامه مذاکرات خود برای صلح در کشمیر شوند. خشونت ها بر کینه همه طرف های درگیر افزوده و در طی سالیان و پس از 3 جنگ خونین، زخم ها هنوز باز هستند.

صلح دور از دسترس

حضور صدها هزارتن نیروی هندی در منطقه کشمیر، مردم مسلمان منطقه را بر آن داشته تا در مقابل نظامی شدن کشمیر دست به مبارزه بزنند. این مبارزات در مواردی مسلحانه بوده و هر دو طرف آنها را به سمت هرچه خشونت آمیز بودن، برده اند. ییشان پیر پسر 22 ساله و عکاس کشمیری که این روزها سعی دارد با اینترنت کم سرعتی که در ساعات محدودی در این منطقه قابل استفاده است عکس ها و صدای مردمش را با جهان به اشتراک بگذارد می گوید: «ما خواهان خشونت نیستیم اما در مقابل دشمنی که اسلحه به دست گرفته و شلیک می کند چه باید بکنیم ؟ مردم ما از خشونت، تجاوز، حکومت نظامی و کنترل شدن دائمی خسته اند و دلشان می خواهد تا با یک رفراندوم از زیر سایه هندی ها بیرون بیایند. اما هند راهی برایشان نگذاشته. به همین خاطر است که مردم با سنگ در مقابله گلوله های واقعی یا ساچمه ای هندی مقاومت می کنند.»

کشمیر کجاست؟

کشمیر میان هند و پاکستان و قربانی سیاستها و اختلافات 70 ساله دو کشوراست. درست از زمانی که پاکستان راه خود را از هند جدا کرد و کشور پاک ها از سوی محمدعلی جناح به ثبت رسید، جنجال ها بر سر ناحیه مسلمان نشین جامو و کشمیر نیز آغاز شد. مشکلات هند و پاکستان در طی سالهای بعد از جدایی بر سر کشمیر هنوز باقی مانده است و این در حالیست که در سال 1948 دو کشور برای سپردن اوضاع به همه پرسی واگذار شد که هیچوقت اتفاق نیافتاد. پاکستان و هند بارها از تصمیمشان برای مذاکرات صلح بر سر کشمیر سخن گفته اند اما به نظر نمی رسد هند چندان تمایلی به این مذاکرات داشته باشد.

آن گونه که «فردا» نوشته است، تحلیلگران معتقدند که دلیل اصلی وجود اعتراضات این چنینی در کشمیر نامتعادل برخورد کردن دولت هند با این منطقه است و تا زمانی که دولت با مردم این منطقه نرمال برخورد نکند شاهد اعتراضات گسترده و شدید خواهد بود.

هم چنین به شهادت رساندن برهان از سوی دولت هند را می توان یکی از اشتباهات راهبردی دولت هند دانست چرا که وی در میان جوانان منطقه کشمیر در یک سال اخیر محبوبیت بسیار فراوانی یافته بود و کشتن وی نه تنها اعتراضات را کم نمی کند بلکه وی را به عنوان رهبر شهید نهضت معرفی کرده و شور انتقام را در این جوانان بیش تر خواهد کرد.

تحولات کشمیر از سوی دیگر به دلیل مشکوک بودن جوانان مسلمان کشمیر به حزب مودی نخست وزیر هند نیز هست. آن ها معتقدند که حزب مودی رابطه خوبی با هندوهای ملی گرا دارد که هیچ تمایلی به شنیدن درخواست های آن ها ندارد.

پایگاه رصد

انتهای متن/

دیدگاه ایرانی...

دیدگاه ایرانی...

دیدگاه ایرانی...

دیدگاه ایرانی...